Władysław wszedłszy w zmowę z cesarzem Konradem III, i zamierzywszy silnie nad całą Polską panować, obiegi braci w Poznaniu zamkniętych. Cesarz wyprawiał się natenczas do Ziemi świętej, i potrzebował silnego sprzymierzeńca, któryby państwo jego w nieobecności zasłaniał, dlatego usilnie sprawę Władysławową popierał. Papież Eugieniusz III przez szparę spoglądał na te niesprawiedliwości. Skoro jednakże Konrad wyprawił się na krucyatę, papież wyklął Władysława, a Jakób Świnka, arcybiskup gnieźnieński, zjechawszy do obozu Władysławowego uroczyściej w obliczu całego wojska go wyklął. Potężnemi były naówczas podobne gromy stolicy apostolskiej, a lubo Władysław mało sobie cenił owę klątwę i zabierał się do silnego poparcia wojny, naród przecież cały oburzonym został na Władysława. Coraz większe kupy zbierały się na odsiecz oblężonym książętom, a gdy w wojsku Władysławowem coraz większa panowała nieostrożność, z powodu zbytniego w siłach swoich zarozumienia, stanęło porozumienie między oblężonymi, a przybyłymi na odsiecz, którzy stali w. gotowości ze wszech stron. Hasłem było trzechkrotne podniesienie czerwonej tarczy, na wieży ś. Mikołaja. Razem na ten znak wypadli z zasadzek sprzymierzeni, a książęta z miasta uczynili wycieczkę. Nieprzygotowane do obrony Władysławowe wojsko, poszło w rozsypkę i zupełne zwycięztwo zostało przy książętach. Było to r. 1148.
Władysław nie widział żadnej dla siebie w Polakach przychylności, uciekł tedy do Czech, o pomoc cudzoziemców prosić, dając chciwym zaborów Czechom i Niemcom powód do wojen i nieustannych na Polskę napadów.
Z stronnikami swoimi i Niemcami, Agnieszka zamknęła się w Krakowie, oczekując na męża, mającego nadciągnąć z Czechami i liczniejszymi jeszcze Niemcami. Ale nie mając ani w mieście przyjaciół, ani w krajowcach okolicznych pomocy, słabą miała w murach miasta obronę. Za pierwszym przypuszczonym szturmem, miasto poddało się, Agnieszka z garstką swoich wolno puszczona, poszła za mężem do Niemiec, nowe snuć na zgubę książąt intrygi.