ścią następców powinno być było — wpływ swój w Słowiańszczyźnie utrzymać i pokrewne plemiona z Polską zjednoczyć. Tymczasem margrabiowie brandeburscy z domu Askanskiego (Anhalt), zaczęli w granice Marchii aż do granic Polski panowanie rozciągać, do starej nową Marchią za Odrą przydając. Polacy zaś skutkiem owej przyjaźni, spokojnie musieli spoglądać na te nowe nabytki, aby nie wplątać się w wojnę z Niemcami. Cesarz bowiem Konrad z Władysławem królem czeskim w zmowie będąc, chcieli poprzeć silnie Władysława wygnańca, i zebrawszy wojska w Szląska granice wkroczyli. Wdanie się książąt saskich i margrabi brandeburskiego, rozpoczętą już wstrzymało wojnę. Więcej atoli odciągnęły cesarza wewnątrz państwa jego wynikłe zaburzenia i włoskie zatargi.
Obiecał Bolesław Kędzierzawy zjechać na sejm do Mersburga, a tymczasowo datkiem pieniężnym złagodził cesarza (roku 1151). A tymczasem ze strony Rusi wzmacniając się, pojął w małżeństwo Anastazyą Włodzimierzówną, halicką księżniczkę, siostrę jej zaś Eudoksyą, zaślubił brat Bolesławów Mieczysław, Starym zwany.
Konrad cesarz w tym czasie umiera, a wygnaniec Władysław traci nadzieję pomocy. Jednakże Fryderyk I Rudobrody, synowiec zmarłego cesarza, wstąpiwszy na tron, nie pokazał się obojętnym dla Władysława. Dumna Agnieszka umarła. Drugim związkiem małżeńskim wypadło Władysławowi zapewnić sobie porno do odzyskania ziem i korony. Wybór tedy uczynił z córki Alberta Niedźwiedzia, który najwierniejszym był cesarzów z szwabskiej linii przyjacielem. Jakoż Fryderyk Rudobrody tem powinowactwem zobowiązany, postanowił dać pomoc Władysławowi i na tron Polski go wprowadzić. Duma przytem Fryderyka i niczem nieograniczona panowania żądza, były najgłówniejszemi