Domowa zagroda : rysy dziejów polskich w opowiadaniu powieściowém dla młodzieży. cz. 2 (Miniszewski Józef Aleksander)
Strona 5
hołdu z niektórych ziem za Odrą. A przytem Bolesław w imieniu swojem i wszystkich Polaków zmuszony był zaprzysiądz, że zrzucił Władysława z tronu nie w celu obrażenia rzymskiego państwa, ale jedynie chcąc napaści przywłaściciela uchronić się. Trzysta kopijników przytem idącemu na poskromienie Medyolanczyków dostawić miał Bolesław, przyrzekł zjechanie do Magdeburga, w celu pogodzenia się i podzielenia dalszego z bratem Władysławem II, wygnańcem, a cesarz na wyznaczony zjazd wszystkich panów niemieckich do owego Magdeburga zjechać miał w samo Boże Narodzenie. Aby zaś upewnić cesarza, że obietnicom stanie się zadość, książęta dali mu w zakład małego Kazimierza brata i wiele szlachty Polskiej. Głównem jednakże staraniem Bolesława było wydobyć jakim sposobem małego brata i panów z zakładnictwa, a trudnemi okolicznościami wymuszonych warunków nie myślał dotrzymać, ale zbierał siły, aby mieć w gotowości wojsko do wojny na przypadek wznowienia.
Małem dziecięciem był Kazimierz, kiedy oddawano go w zakład cesarzowi, bo zaledwie natenczas liczył lat dwanaście.
Gdy w obozie swoim będących braci chciał pogodzić Fryderyk, Bolesław godną szlachetnego serca dał odpowiedź pokazującą, że nawet zagrożony gniewem w rękach będąc Fryderyka, nie lęka się jego potęgi, ufny w swoich poddanych, że go pomszczą srogo.
Puścił tedy Fryderyk mimo uszu dumną Bolesława odpowiedź, a zawstydzony Władysław zgryzotę wewnątrz strawić musiał, bo przekonanym był, że choć wróci do kraju, już nigdy ludu miłości nie zyszcze. Ta myśl większą go dzisiaj napawała boleścią, niż utrata korony. Zgryzota powoli trawiła nieszczęśliwego wygnańca, aż i zakończył żywot na