Domowa zagroda : rysy dziejów polskich w opowiadaniu powieściowém dla młodzieży. cz. 2 (Miniszewski Józef Aleksander)
Strona 54
dzictwie posiądzie, bo niedaleko pada owoc od jabłoni a siła co z ramion grozi, a ogień co błyszczy z oczu krasiwego młodziana, wielkiego rycerza zapowiadają. Sprawiedliwość rozum pojmuje a ukochało ją serce, będzie to monarcha zacny!
"U was Wielki książe Gedyminie jest córa wdzięczna Aldona, o której krasie i cnotach aż do naszej ziemi powieści przyszły. Niechby te dwoje dwóch narodów dzieci małżeńskie śluby złączyły, a z nich potomstwo wyjdzie cnotą sławne, co dwóch narodów przyjaźń ugruntuje.
"O to Władysław prosi Gedymina, dwóch wielkich rycerzy niechaj przyjaźń złączy, a dwa wielkie ludy błogosławić, będą w pomyślnościach długich pamięć swoich zbawców!"
Cenił Gedymin Władysława cnoty i naród Polski szacował. Z radosnem sercem zaprosiny do przyjaźni przyjął i córkę przyrzekł Kazimierzowi w zamężcie.
Młoda Aldona schowana u matki o świata cudach ani zamarzyła. Prosty obyczaj i cnota surowa, były jedyne Litwinek przymioty. Książęca córa z domowego włókna śnieżne płócienne tylko miała stroje. A na ramiona czarne dwa warkocze spadały, ziemi końcami sięgając. Dwoje ócz modrych to dwie niezabudki, a na jagodach róży polnej krasa, usta koralem błyszczały ognistym. Książęca córa wzrosła przy kądzieli, w służebnic roju nucąc pieśni stare, z rówiennicami pląsając ochoczo. Piosnka rodzinna, ludowe powieści, całą nauką były młodej pani; — cóż jej po więcej rozumu na świecie, gdy wie jak wielcy na Litwie rycerze, jakie u dziewic były cnoty sławne, i jako matki wychowują syny i jako mężom późne słodzić lata? Dość tej nauki było dla Litwinki, wstyd jej pilnował, prosty owoc karmił — taką urosła Aldona księżniczka. Dziw jej był wielki i radość nie-