W roku 1378 wielkorządcą Władysława Opolczyka uczyniwszy, w Krakowie osadził. Gdy jednak Polacy odezwali się, że Opolczyka królem nie obierali, a zamek przed Szlązakiem zawarto gdy wyjechał do ziem swoich, natenczas Ludwik na sejmie w Budzie (r. 1381) wyznaczył trzech wielkorządców Polaków: Zawiszęz Kurozwęk biskupa, Dobiesława kasztelana krakowskiego, i Sędziwoja z Szubina wojewodę kaliskiego. W miejsce porządku poczęły się zdzierstwa. Arcybiskup gnieźnieński Jan Suchy wilk, prowadził wojnę z Ziemowitem mazowieckim książęciem (r. 1382). Śmierć Zawiszy i Suchegowilka, pomnożyła bezprawia w utarczkach o biskupstwa po nich osierocone. Natenczas Ludwik powziął zamiar Zygmunta margrabię brandeburskiego, swego i przyszłego zięcia na tronach osadzić: Polskim i węgierskim. Zygmunt, syn Karola IV cesarza, zaślubić miał starszą córkę Ludwika Maryą (Katarzyna najstarsza umarła). Nie pozwolili na to Polacy, a Zygmunt z wojskami niemieckiemi i Krzyżakami wkroczył do Wielkopolski, orężem zezwolenie narodu chcąc wymusić. Tymczasem umarł Ludwik, z niewielkim żalem dla Polski, ale nowemi kłopotami, dnia 14 września 1382 r., w pięćdziesiątym szóstym roku życia. Pochowany w Białogrodzie w Węgrzech.