XXV.
 
WANDA I JADWIGA.
 
Powieść.

Dwie dziewice królowe w przeszłości jaśnieją obli czarni aniołów, posłannictwem od nieba. Wanda, w przeszłości dawnej, po ojcu poganinie na Krakowie na tronie przodków swoich osiadła, jak dziedziczka jedyna.
Zbiegają się książęta do Krakowa — u Wandy, u dziewicy, u pani ziem rozległych dziedziczki szukać względów i łaski, dziewicę pojąć w małżeństwo, a jej ziemie w dziedzictwo wziąć, osieść i rządzić. Jak nie pragnąć dziedziczki ziem i krasnej dziewicy! Zbiegają się zdaleka pobratymce książęta; ten urodny i młody, ów wojownik sławiony od lirników, gęślarzy; kogo wybrać ? — rzecz trudna. Ale serce zadrżało, zachwiało się i padło w łono brata z sąsiedztwa. Gdzieś na Lecha potomka padło oko królowej, co na czole miał dumę piękną, rycerską, co na ustach miał uśmiech dla dziewicy ponętny; aż tu burza z zachodu straszna, huczna zawrzała jak piorun. Niemiec ciągnął w zaloty do Krakowa